NetBlade na iPhone'a i iPada znajduje urządzenia w Twojej sieci, odpytuje routery i przełączniki przez SNMP, odczytuje inwentarz komputerów z Windows i Linuksem i daje Ci do kieszeni zestaw narzędzi sieciowych. Ten przewodnik idzie przez karty aplikacji w kolejności, w jakiej je poznajesz, i dla każdej funkcji mówi, co robi, jak jej używać i gdzie iOS stawia granicę.
Żadna funkcja nie pasuje.
Trzy rzeczy, które warto wiedzieć przed pierwszym skanem.
NetBlade jest w App Store i to ta sama aplikacja na iPhone'a i iPada. Wymaga iOS 17 lub nowszego. Jest darmowa, nie ma reklam i mówi w 43 językach: używa języka ustawionego w iOS.
iOS prosi każdą aplikację o zgodę na komunikację z urządzeniami w sieci lokalnej i pyta tylko raz. Przy pierwszym uruchomieniu ekran „Witaj w NetBlade” wyjaśnia, do czego służy to uprawnienie, zanim pojawi się prośba systemu: bez niego skan niczego nie znajdzie.
Gdy otworzysz kartę LAN, pierwszy skan rusza sam, a lista urządzeń wypełnia się w miarę nadchodzenia odpowiedzi. Aby odczytać nazwę sieci Wi‑Fi (SSID), iOS prosi też o uprawnienie do lokalizacji, tylko podczas używania aplikacji; jeśli odmówisz, sieć jest rozpoznawana po podsieci.
Karta, od której zaczyna się prawie wszystko: kto jest w sieci, jak jest połączona i co wiadomo o każdym urządzeniu.
Znajduje urządzenia w podsieci, z którą połączony jest telefon, i dla każdego pokazuje nazwę, IP, opóźnienie, producenta i model, gdy są znane, jego rolę (Brama lub To urządzenie) oraz otwarte porty jako etykiety w kolorach ryzyka. Nazwy pochodzą z kilku źródeł (odwrotny DNS, Bonjour, NetBIOS, UPnP, SNMP) i wygrywa najbardziej wiarygodne. Plakietka NEW oznacza urządzenia, których nie było w poprzednim skanie.
192.168.0.0/24) i „Ponów MAC (SNMP)”.Tytuł karty LAN to nazwa zapisanej sieci albo podsieć, jeśli jej nie zapisałeś; pod nim widzisz SSID, podsieć i kolorowy pasek z proporcjami typów urządzeń. Chip „SNMP” jest zielony, jeśli coś odpowiedziało, i bursztynowy, jeśli nie: dotknięcie go, gdy jest bursztynowy, otwiera ustawienia sieci, gdzie wpisujesz community.
Ten sam skan narysowany jako struktura. W sieci domowej to gwiazda wokół routera; z zarządzalnymi przełącznikami, które odpowiadają na SNMP (LLDP i tablice mostkowania), staje się drzewem pokazującym, co jest wpięte w który port. Ręczne poprawki mają pierwszeństwo przed tym, co mówi SNMP.
Arkusz ze wszystkim, co wiadomo o sieci, w której jesteś: adres, podsieć, brama, używany DNS, typ łącza i interfejs; dla Wi‑Fi SSID, BSSID i zabezpieczenia; dla internetu stan, publiczne IP, nazwa odwrotna, dostawca, lokalizacja i strefa czasowa.
Wszystko o jednym urządzeniu: IP, MAC, producent, model, system operacyjny, nazwa hosta, opóźnienie, rola, pierwsze i ostatnie wykrycie. Tutaj możesz nadać mu nazwę, tag, notatki i ikonę oraz odpytać je na kilka sposobów; „Usuń personalizację” wraca do danych ze skanu.
Zapisanie sieci nadaje jej nazwę, przechowuje poświadczenia SNMP i, jednorazowo, jej lokalizację na mapę sieci. Od tej chwili każdy skan odczytuje tablicę ARP routera, więc pojawiają się adresy MAC i producenci, a oś czasu sieci zapisuje zmiany. SNMP działa tylko do odczytu: na routerze nic się nie zmienia.
public); dla v3 użytkownika, uwierzytelnianie (MD5 lub SHA) i prywatność (DES lub AES).Skaner portów z opisami usług i poziomami ryzyka.
Sprawdza host i wymienia jego otwarte porty z usługą, opisem i poziomem ryzyka (informacja, niskie, średnie, wysokie). Po przebiegu TCP wysyła też prawdziwe sondy UDP do usług takich jak DNS, NTP, TFTP, mDNS, NetBIOS i SNMP. Przy każdym porcie „Szukaj CVE” otwiera wyszukiwanie na stronie National Vulnerability Database.
22,80,443 lub 1-1024).Narzędzia są pogrupowane w Wyróżnione, Przetestuj urządzenie, Zabezpieczenia, Sprawdź domenę, Sieć lokalna i router, Sieci bezprzewodowe i wykrywanie oraz Narzędzia pomocnicze. Dotknij gwiazdki narzędzia, aby umieścić je w „Ulubione” na górze listy i w menu ulubionych na kartach LAN i Porty. Prawie każde narzędzie ma Udostępnij na górnym pasku: wynik jako tekst, plus plik CSV i, dla pinga, monitorów i testu prędkości, wykres jako obraz.
Łączy się z serwerem, przełącznikiem lub routerem i uruchamia polecenia. Hosty można zapisać, z opcjonalnym hasłem w pęku kluczy; są skróty poleceń tylko do odczytu dla Linuksa oraz dla przełączników i routerów, a przycisk „Uzupełnij” działa jak klawisz Tab. Klucz hosta jest przypinany przy pierwszym połączeniu, a inny klucz jest odrzucany.
top, vi czy less, nie działają, bo iOS nie oferuje pełnego interaktywnego terminala.Przegląda zdalną maszynę przez SFTP, FTP lub FTPS (jawne lub niejawne) i przenosi pliki w obie strony: wysyłanie, pobieranie, zmiana nazwy, usuwanie, tworzenie folderów. Certyfikat serwera FTPS jest przypinany przy pierwszym połączeniu.
Traceroute, w którym każdy publiczny przeskok jest geolokalizowany i rysowany jako numerowana pinezka na mapie świata. Prywatne przeskoki, które nie mają lokalizacji, zostają na liście pod mapą.
Pinguje host, dopóki go nie zatrzymasz, rysuje każdą odpowiedź na wykresie i liczy odpowiedzi oraz utracone pakiety. Wynik można udostępnić razem z obrazem wykresu.
Pokazuje drogę do hosta przeskok po przeskoku, z routerem, który odpowiada na każdym etapie.
Jeden ping na sekundę do hosta, z ostatnimi 60 próbkami jako słupkami (straty na czerwono) oraz minimum, średnią, maksimum, jitterem i stratami. Przydatne, aby zobaczyć, czy połączenie jest niestabilne, gdy na nie patrzysz.
Obserwuje kilka hostów naraz: każdy wiersz mówi, czy host działa, czy nie, i jaki był jego ostatni czas odpowiedzi, odświeżany w regularnych odstępach.
Mierzy opóźnienie, pobieranie i wysyłanie i pokazuje je na prędkościomierzu w trakcie pomiaru. Każdy wynik trafia do „Historia” razem z siecią i dostawcą. Serwer testowy należy do Cloudflare.
Ocena na 100 dla sieci, w której jesteś, z listą „Co odbiera punkty” i poprawką dla każdej pozycji. Bierze pod uwagę bezpieczeństwo routera (fabryczne loginy, strona administracyjna bez hasła, UPnP), widoczność Twojego publicznego IP w internecie (porty i znane podatności według Shodan InternetDB) oraz integralność ścieżki, czyli czy DNS odpowiada uczciwie.
Odpowiada na pytanie „czy ta sieć jest bezpieczna?”, stworzona z myślą o Wi‑Fi w hotelach, na lotniskach i w kawiarniach. Sprawdza portal przechwytujący (captive portal), szyfrowanie połączonej sieci Wi‑Fi, osiągalność bramy, integralność DNS, publiczne IP i dostawcę oraz widoczność w internecie, a potem wydaje ogólny werdykt ze szczegółami.
Szuka oznak podszywania się ARP (ARP spoofing), czyli jednego MAC odpowiadającego za kilka adresów IP, porównując tablicę sąsiadów telefonu z tablicą routera odczytaną przez SNMP, i ostrzega, jeśli jesteś w otwartej sieci Wi‑Fi lub z WEP. Do hostów nic nie jest wysyłane.
Dwa sprawdzenia routera. Pierwsze wymienia aktywne mapowania UPnP, czyli porty, które jakieś urządzenie otworzyło do internetu. Drugie, „Sprawdź domyślne logowania”, próbuje na stronie administracyjnej krótkiej listy fabrycznych danych logowania i uruchamia się dopiero po Twoim wyraźnym potwierdzeniu.
Szuka AirTagów, SmartTagów i Tile'ów, które podróżują razem z Tobą, i ostrzega, jeśli któryś długo pozostaje w pobliżu. Nie zamykaj aplikacji i przemieszczaj się: to ruch odróżnia lokalizator, który za Tobą podąża, od takiego, który akurat jest w pobliżu.
Tłumaczy nazwę na adresy i adres na nazwę. Z „Typ rekordu” odpytuje bezpośrednio MX, TXT, NS, SOA i CAA, a także A i AAAA.
Pokazuje dane rejestracyjne i właścicielskie domeny lub adresu IP.
Bada certyfikat TLS strony lub usługi: łańcuch certyfikatów, termin ważności i wynegocjowany protokół.
Sprawdza uwierzytelnianie poczty domeny (SPF, DKIM, DMARC) i wymienia jej subdomeny znalezione w logach Certificate Transparency.
Podsumowuje bramę, podsieć, IP telefonu i używany DNS, a „Otwórz interfejs webowy” prowadzi na stronę administracyjną routera, z radą, by zmienić fabryczne dane logowania.
Odczytuje tablicę ARP routera lub przełącznika przez SNMP i odzyskuje pary IP i MAC, które iOS ukrywa przed aplikacjami. To najbardziej bezpośredni sposób, by wiedzieć, kto naprawdę jest w sieci.
Pokazuje Twoje publiczne IP, dostawcę i stan połączenia z internetem, razem ze stroną lokalną. Pokazana lokalizacja to miejsce, w którym zarejestrowany jest adres, a nie to, gdzie jesteś.
Pokazuje używaną technologię radiową, ścieżkę danych i ruch komórkowy od ostatniego uruchomienia telefonu.
Z IP i prefiksu wylicza sieć, adres rozgłoszeniowy, zakres hostów i pozostałe wartości podsieci. Wszystko jest liczone na telefonie.
Włącza komputer zdalnie, wysyłając do niego magiczny pakiet. Możesz wybudzić jeden, wpisując jego MAC, albo użyć „Wybudź wszystkie” dla listy wybudzania zbudowanej ze stron urządzeń. Ekran mówi, którymi drogami pakiet został wysłany.
Odpytuje urządzenie przez SNMP v1, v2c lub v3: informacje systemowe, interfejsy z ruchem na żywo, VLAN-y, pamięć masowa, CPU, drukarki (toner i strony) i tablica ARP. Na iPhonie SNMP jest darmowe, bo to dzięki niemu adresy MAC i producenci trafiają do aplikacji.
Wyświetla pobliskie urządzenia Bluetooth LE z nazwą i sygnałem w dBm.
Pokazuje usługi ogłaszane w sieci przez mDNS: SSH, SMB, HTTP, drukarki IPP, AFP, AirPlay, Chromecast i inne.
Oblicza MD5, SHA i CRC tekstu i próbuje rozpoznać typ wklejonego skrótu. Wszystko dzieje się na telefonie.
Mierzy siłę hasła (entropia w bitach i szacowany czas złamania), a z „Sprawdź w Have I Been Pwned” sprawdza, czy pojawia się w znanym wycieku. Z telefonu wychodzi tylko część skrótu, nigdy hasło.
Ze strony urządzenia odczytuje inwentarz komputera bez instalowania na nim czegokolwiek. Dla Windows, przez WinRM: system i czas pracy, sprzęt, usługi, aktualizacje, konta lokalne, elementy autostartu, karty sieciowe, dyski, zainstalowane oprogramowanie i „Zabezpieczenia” (antywirus, zapora dla każdego profilu, BitLocker dla każdego woluminu, TPM). Dla Linuksa, przez SSH: dystrybucja i jądro, CPU i pamięć, dyski, usługi i nasłuchujące porty, użytkownicy, kontenery, pakiety i aktualizacje, zapora, SELinux i AppArmor.
Enable-PSRemoting -Force. Przy koncie lokalnym w grupie roboczej potrzebne jest też polecenie, które aplikacja pokazuje w „Jak uzyskać więcej danych”, z przyciskiem do skopiowania.Dla programów z inwentarza Windows, które NetBlade rozpoznaje dokładnie, pyta National Vulnerability Database o CVE tej konkretnej wersji i pokazuje je od najgorszej, z oceną CVSS i linkiem. Podsumowanie pojawia się też w „Stan zabezpieczeń” urządzenia i w zapisanych sieciach. Odpowiedzi są przechowywane przez tydzień.
Zapisane sieci, ich oś czasu, zapisane skany i mapa sieci.
Na górze karty jest sieć, z którą jesteś połączony, z przyciskiem „Zapisz”, jeśli jeszcze jej nie zapisałeś, lub ze znacznikiem wyboru, jeśli już jest zapisana.
Każda zapisana sieć otwiera stronę ze swoją „Oś czasu sieci”, nazwą i notatkami, SSID, BSSID, datą i informacją, które poświadczenia są ustawione. Stąd „Poświadczenia” otwiera jeden edytor dla SNMP, Windows (WinRM) i Linuksa (SSH), a „Zapomnij tę sieć” usuwa ją razem ze wszystkimi poświadczeniami. Na karcie LAN ikona „Zapisane sieci” pokazuje te same sieci jako karty, z ostatnim skanem, stanem SNMP, zinwentaryzowanymi komputerami, podatnościami i urządzeniami.
Dla każdej zapisanej sieci zapisuje, co zmieniło się między jednym skanem a następnym: urządzenia nowe, które wróciły lub zniknęły. Z inwentaryzacji komputerów dodaje wyłączony antywirus, zaporę lub szyfrowanie, osłabione zabezpieczenia, włączone konta, nowe programy autostartu, nowych administratorów, nowe porty, prawie pełne dyski i oczekujące aktualizacje. Zdarzenia są pogrupowane według dni i można je wyczyścić. Na iPhonie to one zastępują alerty.
Skany zapisane z karty LAN, każdy z listą urządzeń. Z menu możesz „Eksportuj CSV”, „Eksportuj JSON” lub „Eksportuj raport PDF”.
Zapisane sieci z lokalizacją pojawiają się jako pinezki na mapie; ekran mówi też, ilu nie udało się umieścić. Lokalizacja jest pobierana jeden raz, przy zapisywaniu sieci.
Preferencje aplikacji, subskrypcja, blokada, kopia zapasowa i dane.
Pokazuje stan subskrypcji: jeśli Pro jest aktywne, znajdziesz „Zarządzaj subskrypcją”, w przeciwnym razie „Zobacz NetBlade Pro” otwiera plany.
Język aplikacji jest zgodny z wybranym w Ustawieniach iOS, gdzie możesz go zmienić tylko dla NetBlade. W „Wygląd” wybierasz motyw (Systemowy, Jasny, Ciemny) i kolor akcentu.
Dostrajają skanowanie: dla LAN „Limit czasu sondy”, „Równoległość”, „Rozwiązuj nazwy hostów (odwrotny DNS)” i „Ustal producenta na podstawie MAC”; dla portów „Limit czasu połączenia” i domyślny zakres (Popularne, 1–1024 lub wszystkie).
Chroni NetBlade za pomocą Face ID, Touch ID lub kodu urządzenia. Aplikacja blokuje się ponownie za każdym razem, gdy przechodzi w tło.
„Eksportuj” tworzy plik z sieciami i osią czasu, urządzeniami z ich nazwami, skanami, testami prędkości i ustawieniami; „Przywróć” importuje go z powrotem, dodając to, czego brakuje. „Automatyczna kopia zapasowa” zapisuje kopię do wybranego folderu, na przykład na iCloud Drive, codziennie, co 3 dni lub co tydzień, zachowując tyle kopii, ile ustalisz; kopia jest zapisywana, gdy otwierasz aplikację i gdy z niej wychodzisz.
„Wyczyść zapisane dane” i „Usuń wszystko” kasują dane aplikacji z urządzenia.
Stąd możesz zgłosić problem, ocenić NetBlade, przeczytać licencje open source, politykę prywatności i informację o zgodnym z prawem korzystaniu z narzędzi.
NetBlade działa też z ekranu początkowego, bez wcześniejszego otwierania aplikacji.
Mały widżet „Skanuj LAN” otwiera aplikację na karcie LAN i uruchamia skan. Średni widżet „Sieć” pokazuje adres, podsieć, bramę, DNS i publiczne IP, odświeżane mniej więcej co pół godziny.
Dotknięcie i przytrzymanie ikony NetBlade pokazuje cztery ostatnio zapisane hosty SSH i przesyłania plików: dotknięcie jednego otwiera narzędzie, które już się łączy.
NetBlade na iPhone'a nie jest kopią wersji na Androida: tam, gdzie iOS czegoś nie potrafi, aplikacja mówi to na ekranie, na którym ta funkcja by się znalazła, bez przełączników, które nic nie robią, i bez wymyślonych liczb.
Na iOS systemowa tablica ARP jest zamknięta dla aplikacji, więc adresy MAC i producenci pochodzą z routera lub przełączników przez SNMP. Dlatego SNMP jest darmowe na iPhonie, a na Androidzie jest dodatkiem: bez niego darmowa aplikacja nie miałaby producentów ani mapy.
Nie ma karty Wi‑Fi jak na Androidzie, historii Wi‑Fi ani pomiaru zasięgu pokój po pokoju: iOS nie oferuje żadnego API do skanowania pobliskich punktów dostępu, a aplikacja zna tylko sieć, z którą jest połączona. To decyzja, a nie funkcja w drodze.
Na iOS nie ma monitorowania w tle, alertów, godzin ciszy ani zaplanowanych testów prędkości czy inwentaryzacji. iOS sam decyduje, kiedy wybudzić aplikację, może co godzinę, może raz dziennie, i nie mówi, czy to zrobił: powiadomienie, które może przyjść z kilkugodzinnym opóźnieniem, nie jest okrojoną wersją tej funkcji, tylko czymś innym, co jest do niej na tyle podobne, że można w to uwierzyć. Na to samo pytanie — co się zmieniło w mojej sieci — odpowiada oś czasu każdej zapisanej sieci, gdy otwierasz aplikację. Aplikacja na iPhone'a to narzędzie, które otwierasz, a nie strażnik, którego zostawiasz włączonego.
iOS nie ma klienta SMB, więc inwentaryzacja komputerów z Windows idzie wyłącznie przez WinRM: bez folderów udostępnionych i profili użytkowników, a wersje programów pochodzą z rejestru, a nie z pliku programu.
Terminal SSH uruchamia jedno polecenie naraz zamiast pełnoekranowego terminala; rekompensują to skróty tylko do odczytu i uzupełnianie.
Sieć komórkowa bez obsługującej komórki, sygnału i komórek sąsiednich; „Ta sieć” bez sygnału Wi‑Fi, kanału i szybkości; kontrole bezpieczeństwa bez wykrywania złych bliźniaków i sieci w pobliżu oraz ocena sieci, która pomija szyfrowanie Wi‑Fi i WPS. Każdy ekran mówi, czego brakuje i dlaczego.
Na Androidzie NetBlade jest darmowy z reklamami; na iPhonie i iPadzie nie ma reklam, a funkcje zaawansowane są w NetBlade Pro. Zakupy nie przechodzą między platformami: każdy sklep obsługuje własne.
NetBlade jest darmowy i nie ma reklam; NetBlade Pro dodaje funkcje dla tych, którzy opiekują się sieciami i komputerami.
Skan LAN i mapa sieci, szczegóły urządzenia, skaner portów, SNMP i Urządzenia z routera, Ping, Traceroute, Mapa traceroute, DNS, WHOIS, Certyfikat TLS, Router, Internet, Sieć komórkowa, Kalkulator podsieci, Wake‑on‑LAN, Test prędkości z historią, Ocena sieci, Skanowanie lokalizatorów, Bluetooth LE, Bonjour, Skróty, Hasło, jedna zapisana sieć z osią czasu, zapisane skany, udostępnianie wyników narzędzi, Blokada aplikacji i widżety.
Inwentaryzacja Windows, Inwentaryzacja Linuksa, Sprawdzanie podatności, Eksport i raporty PDF zapisanych skanów, Skanowanie zagrożeń LAN, Bezpieczeństwo routera, Kontrola obcej sieci, Rozpoznanie domeny, Terminal SSH, Przesyłanie plików, Monitor opóźnień, Monitor hostów, Nieograniczone zapisane sieci i historia, Kopia zapasowa i przywracanie. Dotknięcie funkcji Pro pokazuje kartę z nazwą funkcji, która prowadzi do planów.
NetBlade Pro to subskrypcja miesięczna lub roczna: 1,99 USD miesięcznie lub 8,99 USD rocznie albo równowartość w Twojej walucie. Jeśli Twoje konto Apple się kwalifikuje, zaczyna się od 3-dniowego bezpłatnego okresu próbnego. Odnawia się automatycznie, dopóki jej nie anulujesz.
NetBlade nie ma serwera: to, co znajdzie, zostaje na Twoim urządzeniu.
Skany, urządzenia, zapisane sieci i oś czasu są przechowywane na urządzeniu, w lokalnej bazie danych aplikacji. Kopia zapasowa iCloud Twojego telefonu je obejmuje, tak jak dane innych aplikacji. Również subskrypcja jest weryfikowana na urządzeniu przez App Store, bez udziału jakiegokolwiek serwera NetBlade.
Hasła do Windows, SSH i FTP oraz poświadczenia SNMP są przechowywane w pęku kluczy iOS, tylko na tym urządzeniu. Nigdy nie trafiają do pliku kopii zapasowej i nie są nigdzie indziej wysyłane.
NetBlade łączy się z usługami zewnętrznymi tylko wtedy, gdy używasz funkcji, która ich potrzebuje: Cloudflare dla testu prędkości, ipinfo.io dla Internetu i publicznego IP, ipwho.is dla mapy traceroute, Shodan InternetDB dla widoczności Twojego publicznego IP w Ocenie sieci i Kontroli obcej sieci, crt.sh dla Rozpoznania domeny, Have I Been Pwned dla sprawdzenia hasła (wychodzi tylko część skrótu), National Vulnerability Database dla sprawdzania podatności (tylko jeśli je włączysz, i tylko nazwy i wersje programów), adres kontrolny Google do wykrywania portali przechwytujących oraz serwery WHOIS dla wyszukiwań WHOIS.
Aplikacja nie zawiera reklam ani narzędzi analitycznych czy śledzących, a twórca nie otrzymuje żadnych Twoich danych.
Z „Blokada aplikacji” NetBlade prosi o Face ID, Touch ID lub kod przy każdym otwarciu i blokuje się ponownie, gdy przechodzi w tło.